Column Marja - 2018: het jaar van het loslaten

2018: het jaar van het loslaten 

Goede voornemens horen niet alleen bij een nieuw jaar, ze komen dagelijks wel een keer aan bod. En toch, als het nieuwe jaar eraan komt, ga je je automatisch afvragen wat er allemaal staat te gebeuren en wat je graag in beweging zou willen zetten of veranderen.

Voor mij wordt dit jaar de uitdaging: loslaten van de huisstijl van Projob, ons vertrouwde logo en de kleuren en het gevoel die daar bij horen. Ze zijn in de jaren met mij vergroeid geraakt, bij me gaan horen. En niet alleen bij mij, ook bij iedereen die bij en met Projob heeft gewerkt. Maar het is tijd voor vernieuwing. Projob is niet meer hetzelfde bedrijf als 22 jaar geleden. Daar zijn we niet alleen trots op maar dat moeten we ook in onze uitstraling laten zien. Iedere stap die Projob heeft gemaakt is nodig geweest en heeft een bijdrage geleverd aan wie we nu zijn geworden: een business partner als het gaat over mens en werk, mens en ontwikkeling, mens en organisatie. Ook bij onze huidige visie: blije mensen door goede verbindingen, hoort een andere uitstraling in kleur en gevoel. Net als bij huidige kernwaarden: resultaatgericht en bezielend.

Ik kijk uit naar onze ‘make-over’ en toch deed het loslaten van het oude vertrouwde een beetje pijn. Totdat iemand mij een verhaaltje stuurde. Dat deel ik graag met u, zodat 2018 voor ons allemaal een jaar van gemakkelijk loslaten wordt en we volop kunnen genieten van al het nieuwe.

Twee monniken zagen aan de oever van een rivier een huilende vrouw. Een van hen vroeg haar bezorgd wat er aan de hand was. De vrouw antwoordde: ‘Ik moet de rivier oversteken, maar ik kan niet zwemmen. Ik ben bang dat ik verdrink.’
Zonder te aarzelen pakte de monnik haar op en droeg haar naar de overkant. Zij bedankte de monnik hartelijk voor zijn hulp.
De monniken liepen verder en een uur later vroeg de andere monnik ineens: ‘Hoe kon je dat nou doen? We hebben de gelofte van armoede en kuisheid afgelegd. Het is zelfs verboden tegen een vrouw te praten. Laat staan haar aan te raken.’
De monnik die haar gedragen had antwoordde rustig: ‘Kijk eens om je heen en geniet van wat we zien. Toen ik aan de andere kant van de rivier kwam, heb ik die vrouw neergezet en losgelaten. Waarom draag jij haar nog steeds bij je?’ 

Wat draag je allemaal met je mee, wat je eigenlijk al lang had willen loslaten? Ik wens iedereen in 2018 ruimte voor vernieuwing en groei!