Op zoek naar de Missing Link

Het Curriculum Vitae werkt inmiddels voor veel werkzoekenden als een ongeldig paspoort. De slagboom gaat nog zelden open, je mag de grens niet over. Hoe komt dat? Komt dat alleen door een te krappe arbeidsmarkt, het generatievraagstuk of de opkomst van Social Media? Of komt het doordat er een cv-moeheid bij Recruiters of HR is binnengeslopen, vanwege overdaad en eentonigheid?

Al die aspecten zullen ongetwijfeld bijdragen, tijden zijn veranderd, organisaties zijn veranderd en daarmee ook functies en de strategische personeelsplanning. Hoe kan het dan dat het CV onveranderd blijft? Want het ouderwetse CV van een opsomming van opleidingen, aanvullende cursussen en alle werkervaringen tot en met het totaal onrelevante vakantiebaantje in 1980 aan toe, is nog steeds in de meerderheid. Het CV begint gaandeweg een fossiele status te krijgen.

Wat typisch is, want wat is een kenmerk van een fossiel? Het fossiel bestaat meestal uit de harde delen van het geconserveerde organisme, de zachte delen conserveren slechter, zijn zeldzamer. Dat is een nadeel want met alleen de harde delen is het moeilijk een compleet beeld te vormen van het organisme.

Typisch toch? Wij houden vast aan al die harde delen, aan die eindeloze feiten van mij weet niet hoe lang geleden doorlopen banen en opleidingen. We rekenen mensen af op het feit dat er op hun CV staat dat ze twintig jaar bij dezelfde werkgever hebben gezeten en daarom wel ‘star’ zullen zijn. Of dat ze geen enkele werkervaring hebben en daarom een risicofactor meebrengen. De zachte componenten, zoals de persoonlijke competenties, de drijfveren, die conserveren niet op het CV en we kijken dus niet naar een compleet beeld!

Er worden wel pogingen gedaan tot vernieuwing, dat zien wij dagelijks binnenkomen. Er wordt, vaak uit wanhoop, gezocht naar een manier om zich te onderscheiden. Wat soms leidt tot een pandemonium van in elkaar geknutselde levenslopen met familie-, verleidelijke- of onherkenbare zonnebrilfoto’s, uitweidingen over gezins- en vrije tijdsleven, zogenaamde komische noten of van het internet geplukte en daarmee onpersoonlijke afbeeldingen, die de boel persoonlijk moeten maken. Schrijnend, want ook dat werkt echt niet! Niet iedereen is in staat om een balans te vinden tussen zakelijk en persoonlijk. Daar moet hulp voor komen.

Een CV moet in een oogopslag laten zien wie je bent, niet de focus op waar je vandaan komt maar vooral ook waar je naar toe gaat, wat jou drijft, waar je talent ligt. Het moet je paspoort worden waarmee je de grens over mag.

We moeten het gewoon maar eens met zijn allen toegeven: het CV is een fossiel geworden en er ontbreekt een missing link om het te laten evolueren, het nieuw en intelligent leven in te blazen. Wij zijn er hard naar op zoek, gaan in gesprek met recruiters, werkzoekenden en CV ontwerpers.

Wie zoekt mee?