HR: Human Rescue

Er zijn twee groepen die het het moeilijkst hebben om een plek te veroveren op de arbeidsmarkt; de starters van rond de dertig en de oudere werkzoekenden. Over de laatste groep heb ik al eerder geschreven als het gaat om de kijk op deze ouderen en de toegevoegde waarde die ze wel degelijk hebben. Maar nu een keer over de starters.

Aan de ene kant hebben we de afgestudeerde eind twintigers, begin dertigers die lang over hun studie mochten doen en die, nu ze een baan zoeken, toch ergens de boot gemist lijken te hebben. Ze komen moeilijk aan het werk in het vakgebied van hun studie, eerst vanwege de crisis en daarna omdat ze geen ervaring hebben. Ze raken soms sociaal in een isolement omdat ze weinig inkomen hebben en het dal lijkt alleen maar dieper te worden. Je moet stevig in je schoenen staan om je zelfbeeld dan hoog te houden en nog vol vertrouwen te kunnen solliciteren. Dat verloopt dan ook meestal niet erg succesvol.

Hoe kijken HR professionals/recruiters naar deze groep? Maken ze zich weleens hard voor de kansen van deze oudere jongeren? Blijven ze denken in Human Resources of switchen ze weleens naar Human Rescue? Of lopen ze dan te hard tegen hiring managers op die al met een hongerige blik kijken naar de nu volgende genoemde groep starters?

We hebben namelijk nog een andere groep starters, de jonge internationale talenten. Vanuit internationale bedrijven in de Amsterdamse regio wordt actie ondernomen om samen met de Economic Board en de grote opleiders, de internationale studenten niet alleen voor studie naar deze regio te lokken maar om ze ook vast te houden voor daarna, voor als ze gaan werken. Want jong, internationaal talent, daar hebben we duidelijk behoefte aan. Vanuit Projob, waar ik werk, doen we daar ook aan mee, ook wij binden deze talenten graag.

Begrijpelijk, want Nederland -zeker in grote steden als Amsterdam- verinternationaliseert niet alleen maar stevent ook langzaam op een groen tekort aan en kan dat gat toch niet met eigen jonge werklozen opvullen. Die hebben blijkbaar net die skills niet, of hebben massaal niet die studierichtingen gekozen die daarvoor nodig zijn, ook daarin hebben ze dus misschien de boot gemist.

 

Wat dit voor mij duidelijk maakt is dat de brug tussen bedrijfsleven (HR), intermediairs en de opleidingsinstituten nu echt een keer goed geslagen moet worden. Teveel afgestudeerden lopen vast vanwege een studiekeus die weinig perspectief biedt of hebben geen idee hoe het er in de arbeidsmarkt aan toe gaat en verdwalen. Welke persoonlijke vaardigheden heb je nu en in de toekomst steeds vaker nodig, naar welke talenten gaat er gezocht worden? De vraag; wat ga of wil je worden is voor veel studenten nog ver weg en lastig. Wie ben je en wie wil je zijn komt dichterbij en helpt bij het maken van keuzes. Een ‘leven lang leren’ is nu de kreet maar ik geloof eerder in een ‘leven lang ontwikkelen’, in de breedste zin van het woord.

Voorlichting, coaching en scherper op de persoon afgestemde traineeships, het kan allemaal helpen als voorbereiding voor een meer succesvolle start, zeker als daar al tijdens de opleiding mee begonnen wordt. HR kan daar een rol in pakken vanuit het bedrijfsleven en de bureaus vanuit hun arbeidsmarktkennis.